ఒకే మాట ....రెండు మనసులుOne Word… Two Hearts ❤️ | A Heart-Touching Emotional Love Story

 

ఆదిత్య కూడా ఆశ్చర్యపోయాడు.

సాహితి తండ్రి మాత్రం దూరంగా నిలబడి వణికిపోతున్నాడు.

అతని కళ్లలో భయం.

ఎందుకంటే ఆ వీడియోలో… ఇరవై సంవత్సరాల క్రితం జరిగిన ప్రమాదానికి అసలు కారణం రికార్డ్ అయి ఉంది.

గోదాములో అందరూ నిశ్శబ్దంగా నిలబడ్డారు.

విక్రమ్ ఫోన్‌లో వచ్చిన మాటలు అర్జున్ చెవుల్లో ఇంకా వినిపిస్తున్నాయి.

“ప్రమాదానికి సంబంధించిన వీడియో దొరికింది.”

అర్జున్ విక్రమ్ దగ్గరకు వెళ్లాడు.

అర్జున్:
“ఆ వీడియో నాకు చూపించు.”

విక్రమ్ వెంటనే ఫోన్ వెనక్కి తీసుకున్నాడు.

విక్రమ్:
“ఇది నీ కుటుంబాన్ని మాత్రమే కాదు… సాహితి జీవితాన్ని కూడా మార్చేస్తుంది.”

అర్జున్ కోపంగా చూశాడు.

అర్జున్:
“నిజం ఎంత బాధ కలిగించినా నేను తెలుసుకోవాలి.”

అప్పుడే సాహితి ముందుకు వచ్చింది.

సాహితి:
“వీడియో చూపించండి.”

విక్రమ్ ఆమె వైపు చూశాడు.

కొన్ని క్షణాల తర్వాత వీడియో ప్లే చేశాడు.

పాత వీడియో.

ఇరవై సంవత్సరాల క్రితం.

ఒక కారు వేగంగా వస్తోంది.

దాని వెనుక మరో కారు.

మొదటి కారులో…

సాహితి తండ్రి.

రెండో కారులో…

అర్జున్ తండ్రి.

అందరూ ఊపిరి బిగపట్టారు.

అకస్మాత్తుగా ఒక చిన్న బాలుడు రోడ్డుపైకి పరుగెత్తాడు.

అతనే చిన్న ఆదిత్య.

అర్జున్ కళ్లలో కన్నీళ్లు.

“ఆదిత్య!”

వీడియోలో ప్రమాదం జరగడానికి ముందు ఒక మూడో వ్యక్తి రోడ్డుపై కనిపించాడు.

అతని ముఖం స్పష్టంగా కనిపించలేదు.

కానీ అతని చేతిలో ఒక ప్రత్యేకమైన గడియారం ఉంది.

సాహితి తండ్రి ఆ గడియారాన్ని చూసి ఒక్కసారిగా కూర్చున్నాడు.

సాహితి:
“నాన్నా… ఏమైంది?”

అతను వణుకుతూ చెప్పాడు:

“ఆ గడియారం… విక్రమ్ తండ్రిది.”

విక్రమ్ ఒక్కసారిగా షాక్ అయ్యాడు.

విక్రమ్:
“అది అసాధ్యం.”

అర్జున్ అతని వైపు చూశాడు.

అర్జున్:
“అంటే నీ తండ్రి అక్కడ ఉన్నాడా?”

విక్రమ్ ఏమీ మాట్లాడలేకపోయాడు.

వీడియో కొనసాగింది.

ప్రమాదం జరిగిన తర్వాత ఒక వ్యక్తి చిన్న ఆదిత్యను కారులో ఎక్కించుకుని తీసుకెళ్లాడు.

అతను ఎవరో మాత్రం వీడియోలో కనిపించలేదు.

అర్జున్ విక్రమ్ వైపు చూశాడు.

అర్జున్:
“నువ్వు ఇరవై సంవత్సరాలుగా మమ్మల్ని నిందిస్తున్నావు… కానీ నీ తండ్రి నిజంగా ఏం చేశాడో నీకు కూడా తెలియదు.”

విక్రమ్ కళ్లలో నీళ్లు.

విక్రమ్:
“నా తండ్రి నేరస్థుడు అయితే… నేను ఇన్నేళ్లు ఎవరిని ద్వేషించాను?”

అతను నేలపై కూర్చున్నాడు.

అప్పుడే సాహితి తండ్రి చెప్పాడు:

“ఆ ప్రమాదం తర్వాత ఆదిత్యను కాపాడింది ఒక చిన్న అమ్మాయి…”

అందరూ సాహితి వైపు చూశారు.

సాహితి:
“నేనా?”

తండ్రి తల ఊపాడు.

“అవును తల్లీ. నువ్వే.”

సాహితి కళ్లలో కన్నీళ్లు.

అర్జున్ ఆమె దగ్గరకు వచ్చి ఆమె చేతిని పట్టుకున్నాడు.

అర్జున్:
“నువ్వు నా తమ్ముడిని కాపాడావు… ఇప్పుడు నా కుటుంబాన్ని కూడా కాపాడుతున్నావు.”

సాహితి ఏడుస్తూ చెప్పింది:

“నాకు ఏమీ గుర్తు లేదు అర్జున్… కానీ నీ బాధ మాత్రం నాకు ఎప్పుడూ అనిపించింది.”

అప్పుడే విక్రమ్ ఫోన్‌కు మరో మెసేజ్ వచ్చింది.

“వీడియో పూర్తిగా దొరికింది. అసలు నేరస్థుడు ఇంకా బతికే ఉన్నాడు.”

విక్రమ్ ఆ మెసేజ్ చూసి అర్జున్ వైపు చూశాడు.

“అసలు నేరస్థుడు ఎవరో నాకు తెలుసు…”

అతని చూపు నెమ్మదిగా…

సాహితి తండ్రి వైపు తిరిగింది.

గోదాములో ఒక్కసారిగా నిశ్శబ్దం.

విక్రమ్ చూపు సాహితి తండ్రిపై ఉంది.

విక్రమ్:
“నువ్వే ఆ రోజు అక్కడ ఉన్నావు.”

సాహితి తండ్రి తల వంచాడు.

సాహితి అతని దగ్గరకు వెళ్లింది.

సాహితి:
“నాన్నా… ఇది నిజమా?”

అతను కన్నీళ్లు తుడుచుకున్నాడు.

తండ్రి:
“అవును.”

సాహితి గుండె పగిలిపోయింది.

సాహితి:
“అయితే ఇన్ని సంవత్సరాలు ఎందుకు అబద్ధం చెప్పారు?”

తండ్రి ఆమెను చూసి అన్నాడు:

“నేను నేరస్థుడిని కాదు తల్లీ… కానీ ఆ రోజు జరిగినదంతా నా కళ్ల ముందే జరిగింది.”

అర్జున్ అడిగాడు:

“అసలు ఏం జరిగింది?”

తండ్రి నెమ్మదిగా చెప్పడం మొదలుపెట్టాడు.

“ఆ రోజు మీ నాన్న, విక్రమ్ తండ్రి ఇద్దరూ ఒక పెద్ద వ్యాపార ఒప్పందం కోసం కలిశారు. కానీ డబ్బు విషయంలో గొడవ జరిగింది.”

“విక్రమ్ తండ్రి కోపంతో కారు నడిపాడు. రోడ్డుపై ఆదిత్యను చూసి బ్రేక్ వేశాడు. కారు అదుపు తప్పింది.”

“అప్పుడు నేను అక్కడికి చేరుకున్నాను.”

అర్జున్ కళ్లలో కన్నీళ్లు.

“మరి ఆదిత్య?”

తండ్రి:
“ఆదిత్య బతికే ఉన్నాడు. కానీ అతని తలకు బలమైన గాయం అయింది.”

అందరూ మౌనంగా విన్నారు.

“ఆ సమయంలో సాహితి చిన్నపిల్ల. ఆమె తన ప్రాణాలను లెక్కచేయకుండా ఆదిత్యను రోడ్డుపై నుంచి తీసుకుని వచ్చింది.”

సాహితి కన్నీళ్లతో విన్నది.

తండ్రి:
“ఆమెను కూడా రక్షించాల్సి వచ్చింది. ఆ ప్రమాదం తర్వాత ఆమెకు కొన్ని జ్ఞాపకాలు పోయాయి.”

అర్జున్ సాహితి వైపు చూశాడు.

అతని కళ్లలో ప్రేమ, బాధ రెండూ ఉన్నాయి.

అర్జున్:
“నువ్వు చిన్నప్పటి నుంచే నన్ను కాపాడుతున్నావు…”

సాహితి ఏడుస్తూ అతని వైపు చూసింది.

---

కానీ ఇంకా ఒక నిజం ఉంది…

అర్జున్ తల్లి అక్కడికి వచ్చింది.

ఆమె చేతిలో ఒక పాత కవర్ ఉంది.

వనజాక్షి:
“ఇది మీ నాన్న చనిపోయే ముందు నాకు ఇచ్చారు.”

ఆమె ఆ కవర్‌ను అర్జున్‌కు ఇచ్చింది.

అర్జున్ తెరిచాడు.

అందులో ఒక ఉత్తరం.

“బాబు… నేను చేసిన తప్పుకు నన్ను క్షమించకు. కానీ నా తప్పు నీ ప్రేమను శిక్షించకూడదు.”

అర్జున్ కన్నీళ్లతో ఉత్తరం చదివాడు.

కింద చివరి వాక్యం ఉంది:

“సాహితి కుటుంబాన్ని కాపాడు. ఎందుకంటే నీ జీవితాన్ని నిజంగా కాపాడింది ఆ అమ్మాయే.”

అర్జున్ సాహితి వైపు చూసాడు.

ఆమె కన్నీళ్లు ఆపుకోలేకపోయింది.

అర్జున్ ఆమె దగ్గరకు వెళ్లి అన్నాడు:

“ఇకపై నీ గతం గురించి ఎవరు ఏం చెప్పినా నేను నిన్ను వదలను.”

సాహితి నెమ్మదిగా అడిగింది:

“నన్ను పెళ్లి చేసుకోవడానికి ఇంకా సిద్ధంగా ఉన్నావా?”

అర్జున్ చిరునవ్వు నవ్వాడు.

“నీ గతాన్ని కాదు… నిన్నే పెళ్లి చేసుకుంటున్నాను.”

సాహితి కన్నీళ్లతో అతని చేతిని పట్టుకుంది.

అందరూ భావోద్వేగంతో చూస్తున్నారు.

కానీ…

దూరంగా నిలబడి ఉన్న విక్రమ్ మాత్రం మౌనంగా ఉన్నాడు.

అతని కళ్లలో కోపం లేదు.

బాధ ఉంది.

అతను నెమ్మదిగా అన్నాడు:

“నేను ఇంతకాలం మంచి మనిషిని శత్రువుగా భావించాను.”

అతను అర్జున్ దగ్గరకు వచ్చాడు.

“నన్ను క్షమించు.”

అర్జున్ అతని భుజంపై చేయి వేసాడు .

“మన తల్లిదండ్రుల చెసిన తప్పులకు మనం జీవితాంతం శిక్ష అనుభవించాల్సిన అవసరం లేదు.”

అందరూ కన్నీళ్లతో ఒకరినొకరు చూసుకున్నారు.

కానీ అదే సమయంలో…

సాహితి తండ్రి గుండెను పట్టుకుని కింద పడిపోయాడు.

సాహితి:
“నాన్నా!”

అర్జున్ అతన్ని పట్టుకున్నాడు.

ఆయన కళ్లను తెరవడానికి ప్రయత్నిస్తూ ఒక మాట మాత్రమే అన్నాడు…

“సాహితి… నీ పెళ్లి చూసిన తర్వాత… నేను ప్రశాంతంగా వెళ్లగలను…”

అతని కళ్లు మూసుకుపోయాయి.

దగ్గరలో ఉన్న సాగర్ఆసుపత్రి గదిలో .

సాహితి తండ్రి మంచంపై స్పృహ లేకుండా ఉన్నాడు.

సాహితి అతని చేతిని పట్టుకుని ఏడుస్తోంది.

సాహితి:
“నాన్నా… ఒక్కసారి కళ్లను తెరవండి. నాతో మాట్లాడండి.”

అర్జున్ ఆమె పక్కనే నిలబడి ఉన్నాడు.

అతను సాహితి భుజంపై చేయి వేశాడు.

అర్జున్:
“ఆయనకు ఏమీ కాదు. నువ్వు ధైర్యంగా ఉండాలి.”

సాహితి కన్నీళ్లతో అతని వైపు చూసింది.

సాహితి:
“నేను చిన్నప్పటి నుంచి నాన్నను మాత్రమే నమ్ముకున్నాను. ఇప్పుడు ఆయనకు ఏదైనా అయితే…”

అర్జున్ ఆమె మాట మధ్యలోనే ఆపాడు.

“ఇకపై నువ్వు ఒంటరిగా ఉండవు.” అన్నాడు

---

కొన్ని గంటల తర్వాత సాహితి తండ్రికి స్పృహ వచ్చింది.

అతను కళ్లను తెరిచి మొదట సాహితిని చూశాడు.

తండ్రి:
“తల్లీ…”

సాహితి వెంటనే అతని చేతిని పట్టుకుంది.

సాహితి:
“నాన్నా…”

అతను చిరునవ్వు నవ్వాడు.

తండ్రి:
“నీ పెళ్లి చూడాలి నాకు.”

సాహితి ఏడుస్తూ తల ఊపింది.

“మీరు బాగుపడిన తర్వాతే పెళ్లి.”

తండ్రి అర్జున్ వైపు చూశాడు.

“నువ్వు నా కూతురిని జీవితాంతం సంతోషంగా ఉంచుతావా?”

అర్జున్ అతని చేతిని పట్టుకున్నాడు.

“నా ప్రాణం ఉన్నంత వరకు.”

తండ్రి కళ్లలో సంతృప్తి.

“అయితే నాకు ఇంకేం భయం లేదు.”

---

కొన్ని రోజుల తర్వాత…

సాహితి ఇంట్లో పెళ్లి సందడి మొదలైంది.

ఇల్లు దీపాలతో అలంకరించారు.

అమ్మాయిలు మెహందీ పెడుతున్నారు.

సాహితి గదిలో అద్దం ముందు కూర్చుంది.

ఆమె కళ్లలో ఆనందభాష్పలు.

అర్జున్ నుంచి ఫోన్ వచ్చింది.

అర్జున్:
“రేపు మన పెళ్లి.”

సాహితి నవ్వింది.

“నాకు నమ్మశక్యంగా లేదు.”

అర్జున్:
“నన్ను వదిలి పారిపోవడం లేదు కదా?”

సాహితి నవ్వుతూ ఏడ్చింది.

“ఈసారి కాదు.”

అర్జున్:

“ఎప్పటికీ?”

సాహితి:

“ఎప్పటికీ.”

---

అదే రాత్రి…

విక్రమ్ ఒంటరిగా అర్జున్ తండ్రి పాత ఫైళ్లను చూస్తున్నాడు.

అతనికి ఒక చిన్న కవర్ కనిపించింది.

కవర్‌పై ఇలా ఉంది:

“అర్జున్ పెళ్లి రోజున మాత్రమే తెరవాలి.”

విక్రమ్ ఆశ్చర్యపోయాడు.

అతను కవర్ తెరిచాడు.

లోపల ఒక చిన్న ఉత్తరం.

అందులో ఒక్క వాక్యం:

“సాహితి అసలు గుర్తింపు గురించి నిజం అర్జున్‌కు తెలియకూడదు.”

విక్రమ్ షాక్ అయ్యాడు.

విక్రమ్:
“అసలు గుర్తింపు?”

అతను వెంటనే అర్జున్‌కు ఫోన్ చేయబోయాడు.

కానీ ఆగిపోయాడు.

“ఈ నిజం పెళ్లి ఆపుతుందా… లేక రెండు కుటుంబాలను శాశ్వతంగా కలుపుతుందా?”

అతను కవర్‌ను మూసేశాడు.

ఉదయం.

ఇల్లు మొత్తం ఆనందంతో నిండిపోయింది.

సాహితి పెళ్లి చీరలో అద్భుతంగా కనిపిస్తోంది.

ఆమె తండ్రి వీల్‌చైర్‌లో కూర్చుని ఆమెను చూస్తున్నాడు.

అతని కళ్లలో ఆనందభాష్పాలు.

తండ్రి:
“నువ్వు చిన్నపిల్లగా ఉన్నప్పుడు నిన్ను నా చేతుల్లో ఎత్తుకున్న రోజు గుర్తుంది.”

సాహితి అతని దగ్గరకు వెళ్లింది.

సాహితి:
“ఇప్పుడు కూడా నా చేతిని వదలకండి నాన్నా.”

తండ్రి ఆమె చేతిని పట్టుకున్నాడు.

“ఈరోజు తర్వాత నీ చేతిని అర్జున్ పట్టుకుంటాడు.”

సాహితి కన్నీళ్లు పెట్టుకుంది.

---

పెళ్లి మండపం…

అర్జున్ వరుడిగా వచ్చాడు.

అతని తల్లి కన్నీళ్లతో అతన్ని చూసింది.

అమ్మ:
“ఈ రోజు మీనాన్న ఉండి ఉంటే చాలా సంతోషించేవాడు.”

అర్జున్ ఆకాశం వైపు చూశాడు.

“నాన్నా… మీ తప్పుల నీడలో కాకుండా… మీ ఆశీర్వాదంలో మా జీవితం మొదలవుతోంది.”

---

సాహితి మండపంలోకి వచ్చింది.

అర్జున్ ఆమెను చూసి చిరునవ్వు నవ్వాడు.

ఇద్దరూ ఒకరినొకరు చూసుకున్నారు.

పూజారి మంత్రాలు ప్రారంభించాడు.

“ముహూర్తం దగ్గరపడుతోంది.”

అర్జున్ తాళి చేతిలోకి తీసుకున్నాడు.

అప్పుడే…

“ఆపండి!”

అందరూ ఒక్కసారిగా వెనక్కి తిరిగారు.

మండపం తలుపు దగ్గర ఒక వృద్ధుడు నిలబడి ఉన్నాడు.

సాహితి అతన్ని చూసి ఆశ్చర్యపోయింది.

సాహితి:
“మీరు ఎవరు?”

వృద్ధుడు నెమ్మదిగా ముందుకు వచ్చాడు.

అతను ఒక పాత ఫోటో తీసి చూపించాడు.

ఆ ఫోటోలో…

సాహితి చిన్నపిల్లగా ఉంది.

ఆమె పక్కన ఒక మహిళ ఉంది.

ఆ మహిళను చూసి సాహితి తండ్రి ఒక్కసారిగా లేచేందుకు ప్రయత్నించాడు.

తండ్రి:
“ఆమె… ఇక్కడికి ఎలా వచ్చింది?”

అర్జున్ తల్లి కూడా షాక్ అయింది.

అర్జున్:
“అమ్మా… నీకు ఈమె తెలుసా?”

ఆమె సమాధానం చెప్పలేకపోయింది.

వృద్ధుడు అన్నాడు:

“సాహితి మీరు అనుకున్న వ్యక్తి కాదు.”

మండపంలో నిశ్శబ్దం.

సాహితి కన్నీళ్లతో అడిగింది:

“అయితే నేను ఎవరు?”

వృద్ధుడు ఆమె వైపు చూసి చెప్పాడు:

“     ఈయన నిన్ను పెంచాడు… కానీ నిన్ను కన్న తల్లి ఇంకొకరు.”

సాహితి షాక్ అయింది.

అర్జున్ వెంటనే ఆమె దగ్గరకు వచ్చాడు.

అర్జున్:
“ఏం జరిగినా నేను నీతోనే ఉంటాను.”

వృద్ధుడు మరో మాట అన్నాడు:

“కానీ నీ అసలు తల్లి ఎవరో తెలిసిన రోజు… నువ్వు ఈ కుటుంబం గురించి పూర్తిగా మరో నిజం తెలుసుకుంటావు.”

సాహితి తన తండ్రి వైపు చూసింది.

అతని కళ్లలో కన్నీళ్లు.

సాహితి:
“నాన్నా… మీరు నాకు ఏం దాచారు?”

తండ్రి తల వంచాడు.

పూజారి చేతిలోని తాళి అలాగే ఉంది.

పెళ్లి ఆగిపోయింది.

అర్జున్ సాహితి చేతిని గట్టిగా పట్టుకున్నాడు.

అర్జున్:
“ఈ పెళ్లి ఆగొచ్చు… కానీ మన ప్రేమ ఆగదు.”

సాహితి కన్నీళ్లతో అతని వైపు చూసింది.

“సాహితి అసలు తల్లి ఎవరు?”

పెళ్లి మండపంలో అందరూ నిశ్శబ్దంగా నిలబడ్డారు.

అర్జున్ చేతిలో తాళిబొట్టు.

సాహితి కళ్లలో కన్నీళ్లు.

అప్పుడే ఆ వృద్ధుడు చూపించిన ఫోటో అందరి చేతుల్లో తిరుగుతోంది.

ఫోటోలో చిన్న సాహితి… ఆమె పక్కన ఒక యువతి.

సాహితి:
“ఈమె ఎవరు?”

వృద్ధుడు నెమ్మదిగా చెప్పాడు.

వృద్ధుడు:
“నీ తల్లి… మాధవి.”

సాహితి ఒక్కసారిగా షాక్ అయింది.

సాహితి:
“నా… తల్లా?”

ఆమె తండ్రి తల వంచుకున్నాడు.

సాహితి:
“నాన్నా… ఇన్నేళ్లు నేను అడిగిన ప్రతిసారీ… అమ్మ చనిపోయిందని ఎందుకు చెప్పారు?”

సాహితి తండ్రి కన్నీళ్లతో:

తండ్రి:
“నేను అబద్ధం చెప్పాలని అనుకోలేదు అమ్మా… కానీ నీ తల్లిని నీ దగ్గరకు తీసుకురావడానికి నాకు అనుమతి లేదు.”

అర్జున్ ముందుకు వచ్చాడు.

అర్జున్:
“ఎవరు ఆమెను సాహితి నుంచి దూరం చేశారు?”

అప్పుడే వృద్ధుడు ఒక పాత ఉత్తరాన్ని బయటకు తీశాడు.

వృద్ధుడు:
“ఇది నీ తల్లి మాధవి రాసిన ఉత్తరం.”

సాహితి వణుకుతున్న చేతులతో ఆ ఉత్తరం తీసుకుంది.

అందులో ఇలా ఉంది:

“నా చిట్టి తల్లిసాహితికి…నేను నిన్ను వదిలిపెట్టలేదు.

నిన్ను నా దగ్గర ఉంచుకుంటే నీ ప్రాణానికి ప్రమాదం అని చెప్పారు.
నిన్ను కాపాడటానికే నేను నీకు దూరమయ్యాను.
ఒక రోజు నిజం నీకు తెలుస్తుంది.”

సాహితి కన్నీళ్లతో కుప్పకూలింది.

సాహితి:
“అమ్మ నన్ను వదిలిపెట్టలేదా?”

అర్జున్ ఆమెను తన చేతుల్లోకి తీసుకున్నాడు.

అర్జున్:
“నీ జీవితంలో ఎవరో ఒకరు నిన్ను వదిలి వెళ్లి ఉంటే… నేను మాత్రం ఎప్పటికీ వెళ్లను.”

అప్పుడే విక్రమ్ ఆ ఉత్తరాన్ని చూసి షాక్ అయ్యాడు.

విక్రమ్:
“మాధవి…?”

అందరూ అతని వైపు చూశారు.

అర్జున్:
“నీకు ఆమె తెలుసా?”

విక్రమ్ సమాధానం చెప్పలేదు.

కొద్దిసేపటి తర్వాత అతను చెప్పాడు:

విక్రమ్:
“మాధవి గురించి నాకు తెలిసిన విషయం… మీ అందరికీ తెలిసితే ఈ కుటుంబం మొత్తం కూలిపోతుంది.”

అందరూ షాక్.

విక్రమ్ పాత ఇంటికి వెళ్లాడు.

అక్కడ ఒక పాత పెట్టెను తెరిచాడు.

అందులో మాధవి ఫోటోలు, పాత పత్రాలు ఉన్నాయి.

ఒక ఫోటో వెనుక ఇలా రాసి ఉంది:

“మాధవిని కాపాడండి… నిజం బయటపడితే పిల్లల ప్రాణాలకు ప్రమాదం.”

విక్రమ్ ఆ మాటలు చదివి ఆశ్చర్యపోయాడు.

అప్పుడే వెనుక నుంచి ఒక స్త్రీ గొంతు వినిపించింది.

స్త్రీ:
“ఆ నిజం కోసం నువ్వు ఇన్నేళ్లు వెతుకుతున్నావు కదా… విక్రమ్?”

విక్రమ్ నెమ్మదిగా వెనక్కి తిరిగాడు.

అతని కళ్లలో ఆశ్చర్యం.

అక్కడ నిలబడి ఉంది…

మాధవి.

విక్రమ్:
“మీరు… మాధవి గారేనా?”

మాధవి కన్నీళ్లతో తల ఊపింది.

మాధవి:
“అవును.”

విక్రమ్:
“అయితే సాహితిని ఎందుకు వదిలేశారు?”

మాధవి కళ్లలో బాధ.

మాధవి:
“నేను నా కూతురిని వదిలిపెట్టలేదు… ఆమెను కాపాడటానికి దూరంగా ఉన్నాను.”

విక్రమ్:
“ఎవరి నుంచి?”

మాధవి కొద్దిసేపు మౌనంగా ఉండి చెప్పింది:

మాధవి:
“నీ తండ్రి నుంచి కాదు… అర్జున్ తండ్రి నుంచి కూడా కాదు.”

విక్రమ్ షాక్ అయ్యాడు.

మాధవి:
“ఇరవై సంవత్సరాల క్రితం జరిగిన ప్రమాదం వెనుక… మనం అనుకున్న దానికంటే పెద్ద కుట్ర ఉంది.”

అదే సమయంలో…

అర్జున్, సాహితి మాధవిని వెతుకుతూ అక్కడికి చేరుకున్నారు.

సాహితి తలుపు దగ్గర నిలబడి మాధవిని చూసింది.

ఇద్దరి కళ్లూ కలిశాయి.

సాహితి ఒక్క మాట కూడా మాట్లాడలేకపోయింది.

మాధవి మాత్రం కన్నీళ్లతో ముందుకు వచ్చింది.

మాధవి:
“సాహితి…”

సాహితి వెనక్కి అడుగు వేసింది.

సాహితి:
“నన్ను… నిజంగానే మీరు వదిలిపెట్టలేదా?”

మాధవి పరుగెత్తి వచ్చి ఆమెను కౌగిలించుకుంది.

మాధవి:
“నా బిడ్డా… ప్రతి రోజు నిన్ను గుర్తు చేసుకుంటూ బతికాను.”

సాహితి తల్లి ఒడిలో చిన్నపిల్లలా ఏడ్చింది.

అర్జున్ కూడా కన్నీళ్లు తుడుచుకున్నాడు.

కానీ…

మాధవి ఒక్కసారిగా అర్జున్ వైపు చూసింది.

ఆమె ముఖంలో భయం కనిపించింది.

మాధవి:
“అర్జున్… నువ్వు సాహితిని పెళ్లి చేసుకోవాలని అనుకుంటున్నావు కదా?”

అర్జున్:
“అవును.”

మాధవి కళ్లలో కన్నీళ్లు.

మాధవి:
“అయితే… ఈ పెళ్లి జరగకూడదు.”

సాహితి షాక్ అయింది.

సాహితి:
“అమ్మా… ఎందుకు?”

మాధవి సమాధానం చెప్పలేదు.

ఆమె చేతిలో ఉన్న మరో పాత ఫోటోను అర్జున్‌కి ఇచ్చింది.

ఫోటో చూసిన అర్జున్ ముఖం ఒక్కసారిగా మారిపోయింది.

ఎందుకంటే ఆ ఫోటోలో…

అర్జున్ తండ్రి, మాధవి, సాహితి తండ్రి… ముగ్గురూ కలిసి ఉన్నారు.

ఫోటో వెనుక ఒకే ఒక్క వాక్యం ఉంది:

                                                                           మిగిలిన భాగం వచ్చే ఎపిసోడ్ లో____