సాహితి
తండ్రి నిలబడి ఉన్నాడు.
అతను
చెప్పాడు:
“ఇరవై
సంవత్సరాల క్రితం జరిగిన తప్పుకు… ఈరోజు మన పిల్లలు శిక్ష
అనుభవిస్తున్నారు.”
అర్జున్
తల్లి షాక్ అయింది.
“నువ్వు…
ఇంకా బతికే ఉన్నావా?”
అర్జున్
తల్లి కళ్లముందు నిలబడి ఉన్న వ్యక్తిని చూసి
నోటమాట రాలేదు.
వనజాక్షి:
“నువ్వు… నిజంగానే బతికే ఉన్నావా?”
అతను
నెమ్మదిగా తల ఊపాడు.
సాహితి
తండ్రి:
“అవును. కానీ ఇన్నేళ్లు బతికింది
శరీరం మాత్రమే… నా మనసు మాత్రం
ఆ రోజే చనిపోయింది.”
అతని
కళ్లలో కన్నీళ్లు.
వనజాక్షి:
“నువ్వు ఎందుకు తిరిగి వచ్చావు?”
సాహితి
తండ్రి:
“నా కూతురి జీవితం నాశనం అవుతుంటే చూస్తూ ఉండలేక వచ్చాను.”
వనజాక్షి మౌనంగా
నిలబడిపోయింది.
సాహితి
తండ్రి:
“ఇరవై సంవత్సరాల క్రితం నీ భర్త చేసిన
ఒక తప్పు… ఈరోజు అర్జున్, సాహితిల జీవితాలను విడదీస్తోంది.”
అమ్మ
ఒక్కసారిగా కూర్చుంది.
వనజాక్షి:
“ఆ విషయం మళ్లీ ఎందుకు గుర్తు చేస్తున్నావు?”
సాహితి
తండ్రి:
“ఎందుకంటే ఆ తప్పుకు నేను
శిక్ష అనుభవించాను. నా కూతురు ఎందుకు
అనుభవించాలి?”
అదే
సమయంలో…
అర్జున్
సాహితితో మాట్లాడుతున్నాడు.
అర్జున్:
“సాహితి… మనం ఇక ఎవరి
మాట వినకూడదు. మన ప్రేమ గురించి
మనమే నిర్ణయం తీసుకుందాం.”
సాహితి
అతని వైపు చూసింది.
సాహితి:
“నాకు నీతో ఉండాలని ఉంది
అర్జున్…”
ఆమె
కన్నీళ్లను తుడుచుకుంది.
“కానీ
నీ కుటుంబాన్ని కోల్పోయి నిన్ను పొందాలని నాకు లేదు.”
అర్జున్
ఆమె చేతిని పట్టుకున్నాడు.
అర్జున్:
“నువ్వు నాకు కుటుంబాన్ని దూరం
చేయడం లేదు. మన మధ్య నిజాన్ని
దాచిన వాళ్లే మనల్ని దూరం చేస్తున్నారు.”
అప్పుడే
అర్జున్కు ఫోన్ వచ్చింది.
అతని
తల్లి.
“అర్జున్…
వెంటనే ఇంటికి రా. మీనాన్న గురించి ఒక నిజం చెప్పాలి.”
అర్జున్
ఆశ్చర్యపోయాడు.
ఇంట్లో…
అర్జున్
తల్లి పాత ఫోటోలు, పత్రాలు
టేబుల్పై పెట్టింది.
వనజాక్షి:
“మీనాన్న చనిపోయే ముందు నాకు ఒక విషయం
చెప్పారు.”
అర్జున్:
“ఏంటి అమ్మా?”
ఆమె
కన్నీళ్లతో చెప్పింది.
“సాహితి
తండ్రి తప్పు చేయలేదు.”
అర్జున్
షాక్ అయ్యాడు.
అర్జున్:
“అయితే అందరూ ఆయననే ఎందుకు నిందించారు?”
అమ్మ
మౌనంగా ఉంది.
తర్వాత
ఒక పాత ఉత్తరం అతని
చేతిలో పెట్టింది.
“ఈ
ఉత్తరం చదువు.”
అర్జున్
ఉత్తరం తెరిచాడు.
అందులో
ఇలా ఉంది:
“నేను
చేసిన తప్పుకు సాహితి తండ్రిని నిందించడం తప్పు. నిజం బయటకు వస్తే నా కొడుకు నన్ను క్షమించడు.”
అర్జున్
కళ్లలో కన్నీళ్లు.
అర్జున్:
“నాన్న… ఇంత పెద్ద నిజాన్ని
ఎందుకు దాచారు?”
అతని
తల్లి సమాధానం చెప్పింది…
“ఎందుకంటే
ఆ ప్రమాదానికి కారణం… నీ నాన్నే.”
అర్జున్ ఒక్కసారిగా లేచాడు.
అర్జున్
కళ్లలో కన్నీళ్లు.
అర్జున్:
“అమ్మా… నాన్న ఏం చేశారు?”
అమ్మ
సమాధానం చెప్పడానికి చాలా కష్టపడింది.
అమ్మ:
“ఇరవై సంవత్సరాల క్రితం మీ నాన్న, సాహితి
తండ్రి కలిసి ఒక వ్యాపారం చేసేవారు.”
అర్జున్
శ్రద్ధగా వింటున్నాడు.
వనజాక్షి:
“ఒకరోజు పెద్ద ప్రమాదం జరిగింది. ఆ ప్రమాదానికి బాధ్యత మీనాన్నదే. కానీ తన తప్పును
కప్పిపుచ్చుకోవడానికి… సాహితి తండ్రిని నిందించాడు.”
అర్జున్
తల పట్టుకున్నాడు.
అర్జున్:
“అంటే… సాహితి కుటుంబం ఇన్ని సంవత్సరాలు అనుభవించిన బాధకు కారణం మన కుటుంబమా?”
అమ్మ
తల వంచింది.
“అవును.”
అర్జున్
కళ్లలో కన్నీళ్లు ధారగా వచ్చాయి.
అర్జున్:
“అయితే సాహితి నన్ను ఎందుకు వదిలిపోయింది?”
అమ్మ
చెప్పింది…
“ఆమెకు
ఈ నిజం తెలుసు. నువ్వు నీ తండ్రిని ద్వేషించకూడదని… నీ కుటుంబం విడిపోకూడదని… ఆమె నిన్ను వదిలిపోయింది.”
అర్జున్
కళ్లను మూసుకున్నాడు.
అతనికి
సాహితి చెప్పిన మాట గుర్తొచ్చింది:
“నువ్వు
సంతోషంగా ఉంటే చాలు…”
అర్జున్
ఒక్కసారిగా లేచాడు.
అర్జున్:
“ఆమెను నేను మళ్లీ ఒంటరిగా
వదలను.”
మరోవైపు…
సాహితి
తన ఇంట్లో ఒంటరిగా కూర్చుంది.
తలుపు
తెరుచుకుంది.
ఆమె
తండ్రి లోపలికి వచ్చాడు.
సాహితి
ఒక్కసారిగా అతన్ని చూసి పరుగెత్తుకుంటూ వెళ్లింది.
సాహితి:
“నాన్నా!”
తండ్రి
ఆమెను గట్టిగా హత్తుకున్నాడు.
ఇద్దరి
కళ్లలో కన్నీళ్లు.
సాహితి:
“ఇన్ని సంవత్సరాలు ఎక్కడ ఉన్నారు నాన్నా?”
తండ్రి:
“నీ కోసం దూరంగా ఉన్నాను
తల్లీ.”
సాహితి:
“అయితే నా జీవితం ఎందుకు
ఇంత బాధగా మారింది?”
తండ్రి
ఆమె తలపై చేయి పెట్టాడు.
“నీ
తప్పు కాదు తల్లీ. మనం చేసిన తప్పు కూడా కాదు. మన మీద మోపిన అబద్ధం.”
సాహితి
ఆశ్చర్యంగా చూసింది.
సాహితి:
“అంటే?”
తండ్రి
అన్నాడు:
“అర్జున్
తండ్రి చేసిన తప్పుకి మనం శిక్ష అనుభవించాము..”
సాహితి
కళ్లలో నీళ్లు.
“అయితే
అర్జున్కు నిజం తెలుసా?”
తండ్రి
తల ఊపాడు.
“ఇప్పుడే
తెలుసుకున్నాడు.”
సాహితి
గుండె వేగంగా కొట్టుకుంది.
అదే
సమయంలో…
విక్రమ్
ఒక గదిలో ఎవరో వ్యక్తితో మాట్లాడుతున్నాడు.
విక్రమ్:
“అర్జున్కు నిజం తెలిసిపోయింది.”
అవతలి
వ్యక్తి:
“అయితే
ఇప్పుడు సాహితిని అర్జున్కి దూరం చేయాలి.”
విక్రమ్
నవ్వాడు.
“ఈసారి
వాళ్ల ప్రేమను విడదీయడానికి అబద్ధం అవసరం లేదు… సాహితి గతం చాలు.”
అతను
ఒక ఫైల్ తెరిచాడు.
అందులో
సాహితి చిన్నప్పటి ఫోటోలు ఉన్నాయి.
కింద
ఒక పేరు ఉంది…
“సాహితి
— రహస్య ఫైల్.”
విక్రమ్
నెమ్మదిగా అన్నాడు:
“ఈ
ఫైల్ అర్జున్ చేతికి చేరితే… అతను సాహితిని జీవితంలోకి మళ్లీ తీసుకోడు.”
చివరి
సీన్
అర్జున్
సాహితి ఇంటి ముందు నిలబడ్డాడు.
తలుపు
తెరుచుకుంది.
సాహితి
అతన్ని చూసింది.
అర్జున్
కళ్లలో కన్నీళ్లు.
అర్జున్:
“సాహితి… నువ్వు నా కోసం ఎంత
బాధ పడ్డావో ఇప్పుడు నాకు అర్థమైంది.”
సాహితి
ఏమీ మాట్లాడలేదు.
అర్జున్
ఆమె ముందు మోకాళ్లపై కూర్చున్నాడు.
“ఈసారి
నన్ను వదిలి వెళ్లే హక్కు నీకు లేదు.”
సాహితి
కన్నీళ్లతో అతన్ని చూస్తూ…
“అర్జున్…
నేను నిన్ను వదిలిపెట్టలేదు. నీ కోసం దూరంగా వెళ్లాను.”
ఇద్దరూ
ఒకరినొకరు చూసుకున్నారు.
కానీ…
తలుపు
బయట నిలబడి ఉన్న విక్రమ్ చేతిలో
ఉన్న ఫైల్ను తెరిచాడు.
“ఇప్పుడు అసలు ఆట మొదలవుతుంది.”
****************
ఉదయం.
అర్జున్
ఇంట్లో పెళ్లి గురించి చర్చ మొదలైంది.
అతని
తల్లి సాహితి గురించి మొదటిసారి సంతోషంగా మాట్లాడింది.
అమ్మ:
“అర్జున్… సాహితిని ఇంటికి తీసుకురా. జరిగినదంతా మర్చిపోదాం.”
అర్జున్
తల్లి మాటలు విని కన్నీళ్లు పెట్టుకున్నాడు.
అర్జున్:
“అమ్మా… నువ్వు ఈ మాట చెబుతావని
నేను ఎప్పుడూ అనుకోలేదు.”
అమ్మ
అతని తలపై చేయి పెట్టింది.
వనజాక్షి:
“తప్పు చేసినవాళ్లు గతంలోనే ఉండిపోవాలి. పిల్లల జీవితాలు ఆ తప్పుల వల్ల
నాశనం కాకూడదు.”
అర్జున్
చిరునవ్వు నవ్వాడు.
అదే
సమయంలో…
సాహితి
ఇంటి ముందు ఒక పార్సిల్ వచ్చింది.
పార్సిల్పై ఆమె పేరు
ఉంది.
ఆమె
తెరిచింది.
లోపల
ఒక పాత ఫోటో…
మరియు
ఒక ఉత్తరం.
ఉత్తరంలో:
“నీకు
తెలిసిన నీ గతం మొత్తం నిజం కాదు.”
సాహితి
చేతులు వణికాయి.
ఆమె
వెంటనే తన తండ్రి దగ్గరకు
వెళ్లింది.
సాహితి:
“నాన్నా… ఇది ఎవరు పంపించారు?”
తండ్రి
ఫోటో చూసి షాక్ అయ్యాడు.
తండ్రి:
“ఈ ఫోటో నీ దగ్గరికి
ఎలా వచ్చింది?”
సాహితి:
“నాకే తెలియదు.”
తండ్రి
నిశ్శబ్దంగా కూర్చున్నాడు.
కొన్ని
క్షణాల తర్వాత చెప్పాడు…
“సాహితి…
నీకు చెప్పాల్సిన ఒక విషయం ఉంది.”
సాహితి:
“ఏంటి నాన్నా?”
తండ్రి:
“నువ్వు చిన్నప్పుడు జరిగిన ఒక ప్రమాదం గురించి
నీకు చెప్పలేదు.”
సాహితి
కళ్లలో భయం.
“ఏ
ప్రమాదం?”
తండ్రి
నెమ్మదిగా చెప్పాడు…
“ఆ
ప్రమాదంలో… నువ్వు ఒంటరిగా లేవు.”
మరోవైపు…
విక్రమ్
అర్జున్ను కలిశాడు.
విక్రమ్:
“నీకు సాహితి గురించి నిజం తెలుసని అనుకుంటున్నావా?”
అర్జున్:
“నాకు ఆమెను నమ్మడానికి కారణం ఉంది.”
విక్రమ్
ఒక ఫైల్ అతని చేతిలో
పెట్టాడు.
విక్రమ్:
“అయితే ఇది చదువు.”
అర్జున్
ఫైల్ తీసుకున్నాడు.
మొదటి
పేజీలో సాహితి పేరు ఉంది.
రెండో
పేజీలో…
“ప్రమాదం
— 20 సంవత్సరాల క్రితం.”
అర్జున్
ముఖం మారిపోయింది.
అర్జున్:
“ఇది ఏంటి?”
విక్రమ్
నెమ్మదిగా అన్నాడు:
“సాహితి
గురించి నీకు తెలియని నిజం.”
అర్జున్
ఫైల్ తెరవబోతుండగా…
అతని
ఫోన్ మోగింది.
సాహితి.
అర్జున్
ఫైల్ మూసి ఫోన్ ఎత్తాడు.
సాహితి:
“అర్జున్… నిన్ను వెంటనే కలవాలి.”
అర్జున్:
“ఏమైంది?”
సాహితి:
“నా గతం గురించి నాకు
తెలిసిన నిజం… నిజం కాదేమో.”
అర్జున్
షాక్ అయ్యాడు.
అర్జున్:
“నువ్వు ఎక్కడ ఉన్నావు?”
సాహితి:
“మన మొదటిసారి కలిసిన చోట.”
కాల్
కట్ అయింది.
అర్జున్
వెంటనే బయలుదేరాడు.
విక్రమ్
మాత్రం చిరునవ్వు నవ్వాడు.
విక్రమ్:
“ఇద్దరూ కలుసుకుంటారు… కానీ ఈసారి వారి
మధ్య నేను కాదు… గతం
నిలబడుతుంది.”
సాయంత్రం.
చిన్న
సరస్సు పక్కన సాహితి ఒంటరిగా నిలబడి ఉంది.
అదే
ప్రదేశం.
అక్కడే
ఆమె అర్జున్ను మొదటిసారి కలిసింది.
అర్జున్
అక్కడికి వచ్చాడు.
అర్జున్:
“సాహితి!”
ఆమె
అతని వైపు తిరిగింది.
కళ్లలో
కన్నీళ్లు.
సాహితి:
“అర్జున్… నాకు చాలా భయంగా
ఉంది.”
అర్జున్
ఆమె దగ్గరకు వెళ్లాడు.
అర్జున్:
“నేను ఉన్నాను కదా.”
సాహితి
తల ఊపింది.
“అదే
నాకు ఇంకా భయంగా ఉంది.”
అర్జున్:
“ఎందుకు?”
సాహితి
చేతిలో ఉన్న ఫోటో అతనికి
ఇచ్చింది.
అర్జున్
ఫోటో చూసి ఆశ్చర్యపోయాడు.
అందులో…
చిన్న
వయసులో ఉన్న సాహితి, ఒక
చిన్న అబ్బాయి పక్కపక్కన నిలబడి ఉన్నారు.
అర్జున్:
“ఈ అబ్బాయి ఎవరు?”
సాహితి
తల వంచింది.
సాహితి:
“నాకు తెలియదు.”
అర్జున్
ఆశ్చర్యపోయాడు.
అర్జున్:
“నీకు తెలియదా?”
సాహితి:
“నాకు చిన్నప్పటి జ్ఞాపకాలు చాలా తక్కువ. నాన్న
ఎప్పుడూ ఆ రోజులను నా
దగ్గర ప్రస్తావించలేదు.”
అర్జున్
ఫోటోను జాగ్రత్తగా చూశాడు.
ఆ అబ్బాయి చేతిలో ఉన్న చిన్న బ్రేస్లెట్ అతని దృష్టిని
ఆకర్షించింది.
అదే
బ్రేస్లెట్…
అతను
చిన్నప్పుడు తన తమ్ముడికి ఇచ్చింది.
అర్జున్
ముఖం ఒక్కసారిగా తెల్లబడిపోయింది.
అర్జున్:
“ఇది ఎలా సాధ్యం?”
సాహితి
అతని వైపు చూసింది.
“ఏమైంది?”
అర్జున్
ఏమీ చెప్పలేదు.
అతని
మనసులో ఒక పాత జ్ఞాపకం
మెదిలింది.
చిన్నప్పుడు
అతని తమ్ముడు ఆదిత్య ఒక ప్రమాదం తర్వాత
కనిపించకుండా పోయాడు.
కుటుంబం
అతను చనిపోయాడని అనుకుంది.
కానీ…
ఆ ఫోటోలో ఉన్న అబ్బాయి ముఖం…
ఆదిత్యతో
పోలి ఉంది.
అర్జున్
కళ్లలో కన్నీళ్లు.
అర్జున్:
“సాహితి… నీ చిన్నప్పటి ఫోటోలో
ఉన్న ఈ అబ్బాయి… నా
తమ్ముడు కావచ్చు.”
సాహితి
షాక్ అయింది.
సాహితి:
“ఏం అంటున్నారు?”
అర్జున్:
“నా తమ్ముడు ఇరవై సంవత్సరాల క్రితం
కనిపించకుండా పోయాడు.”
ఇద్దరూ
ఒకరినొకరు చూస్తూ నిలబడ్డారు.
అప్పుడే
వెనుక నుంచి ఒక స్వరం.
“అవును…
అతనే.”
ఇద్దరూ
వెనక్కి తిరిగారు.
అక్కడ
సాహితి తండ్రి నిలబడి ఉన్నాడు.
సాహితి:
“నాన్నా… మీకు ఈ విషయం
తెలుసా?”
అతని
కళ్లలో కన్నీళ్లు.
తండ్రి:
“నాకు అన్నీ తెలుసు.”
అర్జున్
ముందుకు వచ్చాడు.
అర్జున్:
“అయితే ఇన్ని సంవత్సరాలు ఎందుకు దాచారు?”
తండ్రి
తల వంచాడు.
“ఎందుకంటే
ఆ ప్రమాదం తర్వాత… ఆదిత్యను కాపాడింది సాహితినే.”
సాహితి
షాక్ అయింది.
“నేనా?”
తండ్రి:
“అవును. కానీ ఆ రోజు
జరిగిన సంఘటన తర్వాత… నీ జ్ఞాపకాల్లో చాలా
భాగం పోయింది.”
అర్జున్
కళ్లలో కన్నీళ్లు.
అతను
సాహితి చేతులు పట్టుకున్నాడు.
అర్జున్:
“నువ్వు నాకు నా తమ్ముడిని
తిరిగి ఇచ్చావు… కానీ నేను నిన్ను
ఎన్నిసార్లు బాధపెట్టాను.”
సాహితి
ఏడుస్తూ చెప్పింది…
“నాకు
ఏమీ గుర్తు లేదు అర్జున్… కానీ నిన్ను బాధపెట్టడం మాత్రం నా హృదయానికి ఎప్పుడూ గుర్తుంది.”
అర్జున్
ఆమెను ఓదార్చాడు.
కానీ…
దూరంగా
నిలబడి విక్రమ్ వాళ్లిద్దరినీ చూస్తున్నాడు.
అతని
చేతిలో మరో ఫైల్ ఉంది.
విక్రమ్:
“ఆదిత్య బతికే ఉన్నాడని వాళ్లకు తెలిసిపోయింది…”
అతను
ఫైల్ మూసాడు.
“కానీ ఆదిత్య ఇప్పుడు ఎక్కడున్నాడో… నాకు మాత్రమే తెలుసు.”
అర్జున్
రాత్రంతా నిద్రపోలేదు.
తన తమ్ముడు ఆదిత్య చిన్నప్పటి ఫోటోను చేతిలో పట్టుకుని కూర్చున్నాడు.
అతని
కళ్ల ముందు చిన్ననాటి జ్ఞాపకాలు తిరుగుతున్నాయి.
“అన్నయ్యా…
నన్ను ఎప్పుడూ వదిలిపెట్టవు కదా?”
చిన్న
ఆదిత్య అడిగిన మాటలు అతని చెవుల్లో మోగాయి.
అర్జున్
కన్నీళ్లు పెట్టుకున్నాడు.
అర్జున్:
“నేను నిన్ను వదిలిపెట్టలేదు తమ్ముడా… నువ్వే నాకు దూరమయ్యావు.”
మరుసటి
రోజు…
అర్జున్
నేరుగా విక్రమ్ను కలవడానికి వెళ్లాడు.
అర్జున్:
“ఆదిత్య ఎక్కడ ఉన్నాడు?”
విక్రమ్
ప్రశాంతంగా నవ్వాడు.
విక్రమ్:
“నువ్వు అనుకుంటున్నంత సులభం కాదు ఈ విషయం.”
అర్జున్:
“నాకు ఆటలు వద్దు.”
విక్రమ్
ఒక చిరునామా రాసిన కాగితం అతని చేతిలో పెట్టాడు.
“ఇక్కడికి
వెళ్లు.”
అర్జున్
వెంటనే ఆ చిరునామాకు బయలుదేరాడు.
ఒక చిన్న పాత ఇంటి ముందు
కారు ఆగింది.
అర్జున్
తలుపు కొట్టాడు.
ఒక వృద్ధురాలు తలుపు తెరిచింది.
అర్జున్:
“ఇక్కడ ఆదిత్య అనే వ్యక్తి ఉంటాడా?”
ఆమె
ముఖంలో భయం కనిపించింది.
వృద్ధురాలు:
“మీరు ఎవరు?”
అర్జున్:
“అతని అన్నయ్యను.”
వృద్ధురాలు
కొన్ని క్షణాలు అతన్ని చూస్తూ నిలబడింది.
తర్వాత
నెమ్మదిగా చెప్పింది…
“ఆదిత్య
ఇక్కడ ఉండేవాడు.”
అర్జున్
గుండె వేగంగా కొట్టుకుంది.
“ఇప్పుడు?”
వృద్ధురాలు
కన్నీళ్లతో చెప్పింది…
“మూడు
రోజుల క్రితం అతన్ని ఎవరో తీసుకెళ్లారు.”
అర్జున్
షాక్ అయ్యాడు.
“ఎవరు?”
ఆమె
ఒక ఫోటో చూపించింది.
ఫోటోలో
ఉన్న వ్యక్తిని చూసి అర్జున్ ఆశ్చర్యపోయాడు.
అతను
విక్రమ్.
మరోవైపు…
సాహితి
తన తండ్రిని ప్రశ్నిస్తోంది.
సాహితి:
“నాన్నా… విక్రమ్కు ఆదిత్య గురించి
ఎలా తెలుసు?”
తండ్రి
మౌనంగా ఉన్నాడు.
సాహితి:
“దయచేసి నిజం చెప్పండి.”
తండ్రి
చివరకు చెప్పాడు:
“విక్రమ్
తండ్రి… నీ జీవితాన్ని నాశనం చేసిన ఆ ప్రమాదంలో భాగస్వామి.”
సాహితి
షాక్ అయింది.
“అయితే
విక్రమ్ ఎందుకు మనల్ని విడదీయాలనుకుంటున్నాడు?”
తండ్రి
కళ్లలో బాధ.
“ప్రతీకారం.”
అదే
సమయంలో…
ఒక చీకటి గదిలో ఆదిత్య కుర్చీలో కూర్చున్నాడు.
అతని
చేతులు కట్టబడి ఉన్నాయి.
విక్రమ్
అతని ముందు నిలబడి ఉన్నాడు.
విక్రమ్:
“నీ అన్నయ్య నిన్ను వెతుక్కుంటూ వస్తున్నాడు.”
ఆదిత్య
కోపంగా చూశాడు.
ఆదిత్య:
“నా అన్నయ్యను ఇందులోకి లాగొద్దు.”
విక్రమ్
నవ్వాడు.
“నీ
అన్నయ్య మాత్రమే కాదు… సాహితి కూడా ఈ ఆటలోకి వస్తుంది.”
ఆదిత్య
ఒక్కసారిగా భయపడ్డాడు.
ఆదిత్య:
“సాహితికి ఏమీ చేయకు!”
విక్రమ్
చిరునవ్వు నవ్వాడు.
“అదే
నాకు కావాలి… నువ్వు ఆమెను కాపాడటానికి బయటికి రావాలి.”
అర్జున్కు విక్రమ్ నుంచి ఒక మెసేజ్ వచ్చింది.
“నీ
తమ్ముడిని చూడాలంటే… ఒంటరిగా రా.”
అర్జున్
ఆ మెసేజ్ను సాహితికి చూపించలేదు.
అతను
ఒంటరిగా వెళ్లాలని నిర్ణయించుకున్నాడు.
కానీ
సాహితికి ఏదో అనుమానం వచ్చింది.
సాహితి:
“అర్జున్… నువ్వు ఎక్కడికి వెళ్తున్నావు?”
అర్జున్:
“ఒక పని ఉంది. త్వరగా
వచ్చేస్తాను.”
సాహితి
అతని చేతిని పట్టుకుంది.
“నాతో
అబద్ధం చెప్పొద్దు.”
అర్జున్
ఆమె కళ్లలోకి చూశాడు.
ఆమె కళ్లలో భయం కనిపించింది.
అర్జున్:
“నేను తిరిగి వస్తాను.”
సాహితి
కన్నీళ్లతో నవ్వింది.
“నువ్వు
వస్తావని నాకు తెలుసు.”
కొన్ని
గంటల తర్వాత…
అర్జున్
ఒక పాత గోదాములోకి వెళ్లాడు.
అక్కడ
విక్రమ్ నిలబడి ఉన్నాడు.
అర్జున్:
“నా తమ్ముడు ఎక్కడ?”
విక్రమ్
తలుపు తెరిచాడు.
అక్కడ
ఆదిత్య ఉన్నాడు.
అర్జున్
అతన్ని చూసి పరుగెత్తి వెళ్లాడు.
ఇద్దరు
అన్నదమ్ములు ఒకరినొకరు గట్టిగా హత్తుకున్నారు.
అర్జున్:
“ఆదిత్య…”
ఆదిత్య:
“అన్నయ్యా…”
ఇద్దరి
కళ్లలో కన్నీళ్లు.
విక్రమ్ చప్పట్లు కొట్టాడు.
“కుటుంబ
కలయిక చాలా బాగుంది.”
అర్జున్
కోపంగా అతని వైపు చూశాడు.
అర్జున్:
“నీకేం కావాలి?”
విక్రమ్
ఒక పాత ఫైల్ బయటకు
తీశాడు.
విక్రమ్:
“ఇరవై సంవత్సరాల క్రితం నా తండ్రి చనిపోయాడు.
ఆ మరణానికి మీ కుటుంబమే కారణమని
నేను నమ్మాను.”
అర్జున్
తల ఊపాడు.
“మానాన్న చేసిన తప్పుకు మేము బాధ్యత తీసుకుంటాం. కానీ సాహితిని ఇందులోకి లాగకు.”
విక్రమ్
నవ్వాడు.
“సాహితి
లేకుండా ఈ కథ పూర్తికాదు.”
అప్పుడే
బయట నుంచి ఒక స్వరం వినిపించింది.
“అర్జున్ని
నా నుంచి ఎవరూ దూరం చేయలేరు.”
అందరూ
వెనక్కి తిరిగారు.
అక్కడ
సాహితి నిలబడి ఉంది.
అర్జున్
ఆశ్చర్యపోయాడు.
అర్జున్:
“సాహితి! నువ్వు ఇక్కడికి ఎందుకు వచ్చావు?”
ఆమె
అతని దగ్గరకు వచ్చి చెప్పింది:
“నువ్వు
నా కోసం ఎన్ని సార్లు ఒంటరిగా బాధపడతావు? ఈసారి నీ బాధలో నేను కూడా భాగం అవుతాను.”
అర్జున్
కళ్లలో కన్నీళ్లు.
సాహితి
విక్రమ్ వైపు తిరిగింది.
“నీకు
మా మీద కోపం ఉంటే… నాపై చూపించు. కానీ అర్జున్ను, ఆదిత్యను వదిలేయ్.”
విక్రమ్
కాసేపు మౌనంగా ఉన్నాడు.
తర్వాత
ఫైల్ను నేలపై పడేశాడు.
“నువ్వు
చాలా మంచిదానివి సాహితి. అందుకే నిన్ను ఒక చివరి ప్రశ్న అడుగుతాను.”
అందరూ
అతని వైపు చూశారు.
“అర్జున్ను కాపాడాలంటే… నువ్వు అతన్ని మళ్లీ వదిలిపెట్టాలి.”
సాహితి
గుండె ఆగినట్టయింది.
అర్జున్
వెంటనే ఆమె చేతిని పట్టుకున్నాడు.
అర్జున్:
“ఈసారి కాదు.”
అతను
విక్రమ్ వైపు చూస్తూ అన్నాడు:
“మా
ప్రేమను విడదీయడానికి ఇక ఎవరి అనుమతి అవసరం లేదు.”
అప్పుడే
విక్రమ్ చేతిలోని ఫోన్ మోగింది.
అతను
ఫోన్ ఎత్తాడు.
అవతలి
వ్యక్తి చెప్పిన మాట విని అతని
ముఖం మారిపోయింది.
“ఏం?
అసలు ప్రమాదానికి సంబంధించిన వీడియో దొరికిందా?”
అర్జున్
ఆ మాట విన్నాడు.
అతను
వెంటనే విక్రమ్ దగ్గరకు వెళ్లాడు.
అర్జున్:
“ఏ వీడియో?”
విక్రమ్
మౌనంగా నిలబడ్డాడు.
ఆదిత్య కూడా ఆశ్చర్యపోయాడు..
సాహితి
తండ్రి మాత్రం దూరంగా నిలబడి వణికిపోతున్నాడు.
అతని
కళ్లలో భయం.
ఎందుకంటే
ఆ వీడియోలో… ఇరవై సంవత్సరాల క్రితం జరిగిన ప్రమాదానికి అసలు కారణం రికార్డ్ అయి ఉంది.
Thank you for watching the blog for more interesting stories pl watch my blog.
