"ఒకే మాట… రెండు మనసులు” One Word… Two Hearts | An Emotional Love Story

 

అదే సమయంలో…

సాహితి తన చిన్న గదిలో కూర్చుని అర్జున్ ఫోటో చూస్తోంది.

ఆ ఫోటోను గుండెలకు హత్తుకుని ఏడుస్తోంది.

ఆమెకు ఫోన్ వచ్చింది.

సాహితి:
“హలో…”

అవతలి వ్యక్తి మాట్లాడగానే ఆమె ముఖం మారిపోయింది.

“నువ్వు అర్జున్‌కి నిజం చెప్పలేదుగా?”

సాహితి కళ్లలో భయం కనిపించింది.

సాహితి:
“లేదు… చెప్పలేదు.”

“అయితే అలాగే ఉంచు. నిజం బయటికి వస్తే… చాలా జీవితాలు నాశనం అవుతాయి.”

ఫోన్ కట్ అయింది.

సాహితి చేతులు వణికాయి.

---

ఒక వారం తర్వాత…

అర్జున్ సాహితిని మర్చిపోవడానికి తనను తాను పనిలో ముంచేశాడు.

కానీ ఒకరోజు అతని ఆఫీసుకు ఒక పాత పార్సిల్ వచ్చింది.

దానిపై సాహితి పేరు ఉంది.

అర్జున్ ఆశ్చర్యపోయాడు.

పార్సిల్ తెరిచాడు.

అందులో ఒక చిన్న డైరీ ఉంది.

మొదటి పేజీలో ఇలా ఉంది:

“అర్జున్ ఎప్పుడైనా ఈ డైరీ చదివితే…
అతనికి నేను చెప్పలేకపోయిన నిజం తెలుస్తుంది.”

అర్జున్ గుండె వేగంగా కొట్టుకుంది.

అతను మొదటి పేజీ తిప్పాడు.

అందులో సాహితి రాసిన మాటలు ఉన్నాయి.

“నేను అర్జున్‌ను వదిలిపెట్టడం నా నిర్ణయం కాదు…”

అర్జున్ ఒక్కసారిగా లేచాడు.

అర్జున్:
“అంటే… ఆమె నన్ను వదిలి వెళ్లాలని అనుకోలేదా?”

అతను తర్వాతి పేజీ తిప్పాడు.

అక్కడ ఒక ఫోటో ఉంది.

ఆ ఫోటో చూసిన వెంటనే అర్జున్ ముఖం తెల్లబడిపోయింది.

అది…

అతని తల్లి, సాహితి కలిసి ఉన్న ఫోటో.

అర్జున్ షాక్ అయ్యాడు.

అర్జున్:
“అమ్మా… నువ్వు సాహితిని కలిశావా?”

అతని చేతిలోని డైరీ నేలపై పడిపోయింది.

అంతలో అతని ఫోన్ మోగింది.

సాహితి నంబర్.

అర్జున్ కొన్ని క్షణాలు ఫోన్ వైపు చూస్తూ నిలబడ్డాడు.

తర్వాత కాల్ ఎత్తాడు.

అర్జున్:
“సాహితి… నాకు నిజం చెప్పు.”

అవతల నిశ్శబ్దం.

అర్జున్:
“నువ్వు నన్ను ఎందుకు వదిలిపోయావు?”

సాహితి ఏడుస్తూ ఉంది.

కానీ ఒక్క మాట కూడా మాట్లాడలేదు.

అర్జున్ గొంతు వణికింది.

“ఒక్కసారి అయినా… నన్ను నమ్మి నిజం చెప్పు.”

అప్పుడు సాహితి నెమ్మదిగా చెప్పింది…

“అర్జున్… నేను నిజం చెబితే…మీఅమ్మను నువ్వు ఎప్పటికీ క్షమించవు.”

అర్జున్ కళ్లలో కన్నీళ్లు.

అర్జున్:

“ఏం చేసింది మా అమ్మ?”

సాహితి సమాధానం చెప్పబోయేలోపే…

కాల్ కట్ అయిన చప్పుడు

అర్జున్ షాక్‌తో ఫోన్ వైపు చూస్తూ ఉండిపోయాడు.

అతని మనసులో ఒక్కటే ప్రశ్న…

“మా అమ్మ సాహితికి ఏం చేసింది?”

అర్జున్ తన తల్లిని ప్రశ్నిస్తాడు. కానీ ఆమె చెప్పినసమాధానం  అతని జీవితాన్ని మరో మలుపు తిప్పుతుంది. అదే సమయంలో సాహితి జీవితంలోకి ఒక కొత్త వ్యక్తి ప్రవేశిస్తాడు…

రాత్రి 11 గంటలు.

ఇంట్లో అందరూ నిద్రపోయారు.

కానీ అర్జున్ మాత్రం హాల్లో ఒంటరిగా కూర్చున్నాడు.

అతని చేతిలో సాహితి డైరీ ఉంది.

అతని మనసులో ఒకటే ప్రశ్న…

“మా అమ్మ సాహితికి ఏం చేసింది?”

అతను నెమ్మదిగా తల్లి గది తలుపు దగ్గరకు వెళ్లాడు.

అర్జున్:
“అమ్మా… నిద్రపోతున్నావా?”

లోపల నుంచి సమాధానం లేదు.

తలుపు తెరిచి చూడగా ఆమె మంచం మీద కూర్చుని ఉంది.

ఆమె కళ్లలో కన్నీళ్లు ఉన్నాయి.

అర్జున్ ఆశ్చర్యపోయాడు.

అర్జున్:
“అమ్మా… నువ్వు ఏడుస్తున్నావా?”

ఆమె వెంటనే కన్నీళ్లు తుడుచుకుంది.

వనజాక్షి:
“ఏమీ లేదు నాన్నా.”

అర్జున్ ఆమె ముందు డైరీ పెట్టాడు.

అర్జున్:
“అయితే ఇది ఏంటి?”

ఆమె డైరీ చూసి ఒక్కసారిగా భయపడింది.

వనజాక్షి:
“ఇది నీకు ఎక్కడ దొరికింది?”

అర్జున్:
“అది ముఖ్యం కాదు. సాహితి ఎందుకు నన్ను వదిలి వెళ్లిపోయిందో చెప్పు.” అన్నాడు.

ఆమె మౌనంగా ఉంది.

అర్జున్:
“నిన్ను నేను నా తల్లిగా గౌరవిస్తాను. కానీ ఈరోజు కొడుకుగా కాదు… ఒక మనిషిగా అడుగుతున్నాను.”

ఆమె కళ్లలో కన్నీళ్లు వచ్చాయి.

వనజాక్షి:
“సాహితి చాలా మంచిది అర్జున్.”

అర్జున్ షాక్ అయ్యాడు.

అర్జున్:
“అయితే ఆమెను ఎందుకు దూరం చేశావు?”

ఆమె సమాధానం చెప్పలేకపోయింది.

కొన్ని క్షణాల తర్వాత ఆమె నెమ్మదిగా చెప్పింది…

“ఎందుకంటే… ఆమె నీ జీవితాన్ని కాపాడటానికి తన జీవితాన్ని త్యాగం చేసింది.”

అర్జున్ కళ్లలో నీళ్లు తిరిగాయి.

అర్జున్:
“అంటే?”

వనజాక్షితన అల్మారాలోంచి ఒక పాత ఫైల్ తీసింది.

ఆ ఫైల్‌ను అర్జున్ చేతిలో పెట్టింది.

అందులో ఒక ఆసుపత్రి రిపోర్ట్ ఉంది.

అర్జున్ చదివి షాక్ అయ్యాడు.

“సాహితి తండ్రికి తీవ్రమైన అప్పులు ఉన్నాయి…”

అర్జున్ తల్లి చెప్పింది…

“ఆ అప్పులు తీర్చకపోతే వాళ్ల ఇల్లు వేలానికివెళ్లేది.”

అర్జున్ నిశ్శబ్దంగా విన్నాడు.

వనజాక్షి:
“ఆ సమయంలో ఒక వ్యక్తి సాహితికి ఒక షరతు పెట్టాడు…”

అర్జున్:
“ఏ షరతు?”

ఆమె కన్నీళ్లతో చెప్పింది…

“ఆమె నిన్ను వదిలిపెట్టాలి.” అని

అర్జున్ గుండె పగిలిపోయింది.

అర్జున్:
“ఆమె నా కోసం కాదు… నా కుటుంబం కోసం కాదు… తన తండ్రి కోసం నన్ను వదిలిందా?”

అమ్మ తల ఊపింది.

వనజాక్షి:
“అవును.”

అర్జున్ వెంటనే బయటకు పరుగెత్తాడు.

అర్జున్:
“సాహితి ఎక్కడ ఉందో నాకు తెలుసుకోవాలి!”

అతని తల్లి  వెనుక నుంచి అరిచింది…

“అర్జున్… ఆగు!”

కానీ అతను వినలేదు.

---

అదే సమయంలో…

సాహితి ఒక చిన్న ఇంటి ముందు నిలబడి ఉంది.

ఆమె పక్కన ఒక యువకుడు వచ్చి నిలబడ్డాడు.

అతని పేరు విక్రమ్.

విక్రమ్:
“సాహితి… నువ్వు ఇంకా అర్జున్‌ను ప్రేమిస్తున్నావు కదా?”

సాహితి మౌనంగా ఉంది.

విక్రమ్ ఆమె చేతిలో ఒక కవర్ పెట్టాడు.

విక్రమ్:
“ఇది అర్జున్‌కు ఇస్తే… నీ త్యాగం మొత్తం వృథా అవుతుంది.”

సాహితి భయంతో అతని వైపు చూసింది.

సాహితి:
“విక్రమ్… దయచేసి నన్ను ఇంక ఇబ్బంది పెట్టొద్దు.”

విక్రమ్ నవ్వాడు.

“నీ గతం మొత్తం అర్జున్‌కు తెలిసే రోజు దగ్గరలోనే ఉంది.”

సాహితి కళ్లలో భయం.

అర్జున్ రాత్రంతా సాహితి కోసం వెతికాడు.

చివరకు ఆమె ఉన్న చిరునామా అతనికి తెలిసింది.

ఉదయం.

ఒక చిన్న ఇంటి ముందు కారు ఆగింది.

అర్జున్ కారులోంచి దిగాడు.

తలుపు దగ్గరకు వెళ్లి కొట్టాడు.

టక్… టక్… టక్…

తలుపు తెరుచుకుంది.

ఎదురుగా సాహితి.

ఆమె అర్జున్‌ను చూసి ఒక్కసారిగా నిలిచిపోయింది.

కళ్లలో కన్నీళ్లు.

సాహితి:
“మీరు ఇక్కడికి ఎందుకు వచ్చారు?”

అర్జున్ ఏమీ మాట్లాడలేదు.

అతను తన చేతిలో ఉన్న డైరీని చూపించాడు.

సాహితి ముఖం మారిపోయింది.

అర్జున్:
“ఇది ఎందుకు రాశావు?”

సాహితి తల వంచింది.

అర్జున్:
“నన్ను ప్రేమించలేదని ఎందుకు అబద్ధం చెప్పావు?”

ఆమె కళ్ల నుంచి కన్నీళ్లు జారాయి.

సాహితి:
“ఎందుకంటే… నీ జీవితంలో నేను సమస్యగా మారకూడదనుకున్నాను.”

అర్జున్ దగ్గరకు వచ్చాడు.

అర్జున్:
“నా జీవితంలో నువ్వు సమస్య కాదు సాహితి…”

అతని గొంతు వణికింది.

“నువ్వే నా జీవితం.”

సాహితి ఏడుస్తూ వెనక్కి అడుగు వేసింది.

సాహితి:
“దయచేసి అలా మాట్లాడకండి.”                    

అర్జున్:
“ఎందుకు?”

సాహితి:
“ఎందుకంటే నేను మళ్లీ నిన్ను ప్రేమిస్తున్నానని ఒప్పుకుంటే… మళ్లీ నిన్ను కోల్పోవాల్సి వస్తుంది.”

అర్జున్ ఆమె చేతిని పట్టుకున్నాడు.

అర్జున్:
“ఈసారి నన్ను కోల్పోయేది నువ్వు కాదు… నన్ను కోల్పోయేది ఈ అబద్ధం.”

సాహితి అతని భుజంపై తల పెట్టి ఏడ్చింది.

చాలా రోజుల తర్వాత ఇద్దరూ ఒకరినొకరు చూసుకున్నారు.

కానీ…

వారి వెనుక ఒక నీడ నిలబడి ఉంది.

అది విక్రమ్.

అతని చేతిలో ఒక పాత ఫోటో.

ఆ ఫోటోలో…

అర్జున్ తండ్రి, సాహితి తండ్రి, ఇంకా విక్రమ్ తండ్రి కలిసి ఉన్నారు.

విక్రమ్ నెమ్మదిగా నవ్వాడు.

విక్రమ్:
“మీ ఇద్దరూ కలిసిపోయారని అనుకుంటున్నారా?”

అతను ఫోటోను చూస్తూ అన్నాడు…

“మీ ప్రేమ కథ నాకు తెలుసు… కానీ మీ కుటుంబాల మధ్య జరిగిన అసలు నిజం మీ ఇద్దరికీ తెలియదు.”

మరోవైపు…

అర్జున్ తల్లి ఒంటరిగా ఒక పాత పెట్టె తెరిచింది.

అందులో ఒక పాత ఉత్తరం ఉంది.

ఆ ఉత్తరంపై సాహితి తండ్రి పేరు ఉంది.

ఆమె ఉత్తరం చదువుతూ కన్నీళ్లు పెట్టుకుంది.

“ఈ నిజం అర్జున్‌కు తెలిస్తే… అతను నన్ను ఎప్పటికీ క్షమించడు.”

అప్పుడే ఆమె వెనుక ఒక స్వరం వినిపించింది.

“ఆ నిజం ఇక దాచలేరు.”

ఆమె ఒక్కసారిగా వెనక్కి తిరిగింది.

తలుపు దగ్గర…

                                     ఆ నిజం ఏమిటో తెలుసుకోవాలంటే వచ్చే ఎపిసోడ్ని మిస్ కాకండి.-----