ఉదయం
ఆరు గంటలు.
ఇల్లంతా పెళ్లి సందడితో కళకళలాడుతోంది.
పూలతో
అలంకరించిన ఇల్లు.
బంధువుల
రాకపోకలు.
వంటింట్లో
రకరకాల వంటకాల వాసనలు.
ఆడవాళ్ల
నవ్వులు…
పిల్లల
అల్లరి…
మీరా
మాత్రం తన గదిలో నిశ్శబ్దంగా కూర్చుంది.
ఆమె
ముందున్న అద్దంలో తనను తాను చూసుకుంది.
పసుపు
చీరలో ఆమె చాలా అందంగా ఉంది.
కానీ
ఆమె ముఖంలో ఆనందం లేదు.
తలుపు
ఒక్కసారిగా తెరుచుకుంది.
నందిని
లోపలికి వచ్చింది.
“అక్కా!”
మీరా
తిరిగి చూసింది.
“ఏంటి?”
“నువ్వు
పెళ్లి కూతురిలా కాకుండా పరీక్ష రాయడానికి వెళ్తున్నట్టున్నావు!”
మీరా
నవ్వకుండా ఉండలేకపోయింది.
“నాకు
భయంగా ఉంది.”
నందిని
ఆమె దగ్గరకు వచ్చి చేతిని పట్టుకుంది.
“భయపడకు. ఆరవ్ బయటకు ఎంత గంభీరంగా కనిపించినా…”
“నిన్ను
చూసినప్పుడు మాత్రం పూర్తిగా మారిపోతాడు.”
మీరా
వెంటనే,
“నాతో అతని గురించి మాట్లాడొద్దు.”
నందిని
నవ్వింది.
ఆరవ్
గది
ఆరవ్
అద్దం ముందు నిలబడి షేర్వాణీ సరిచేసుకుంటున్నాడు.
అతని
స్నేహితుడు విక్రమ్ లోపలికి వచ్చాడు.
“ఏమయ్యా
వరుడూ! ఇంత సీరియస్గా ఉన్నావేంటి?”
ఆరవ్
మౌనంగా ఉన్నాడు.
విక్రమ్
అతని భుజంపై చేయి వేశాడు.
“నిన్ను
చూస్తుంటే పెళ్లి చేసుకోవడానికి కాదు… యుద్ధానికి వెళ్తున్నట్టు ఉంది.”
ఆరవ్
చిన్నగా నవ్వాడు.
“నాకు
యుద్ధమే.”
“ఎవరితో?”
“మీరా
మనసుతో.”
విక్రమ్
ఆశ్చర్యంగా చూశాడు.
“అంటే?”
ఆరవ్
నెమ్మదిగా అన్నాడు—
“ఆమె
నన్ను ప్రేమించడం లేదు.”
“అయితే
పెళ్లి ఎందుకు?”
ఆరవ్
కాసేపు మౌనంగా ఉన్నాడు.
“కొన్ని
విషయాలు ఇప్పుడే చెప్పలేను.”
విక్రమ్
అతన్ని గమ్మత్తుగా చూశాడు.
“ఏదో
పెద్ద రహస్యం ఉంది.”
ఆరవ్
సమాధానం ఇవ్వలేదు.
పెళ్లి
మండపం
మంగళ
వాయిద్యాలు మోగుతున్నాయి.
అందరూ
పెళ్లి మండపం చుట్టూ చేరారు.
ఆరవ్
వరుడిగా కూర్చున్నాడు.
అతని
కళ్ళు మాత్రం మండపం ప్రవేశ ద్వారం వైపే ఉన్నాయి.
కొద్దిసేపటికి…
మీరా
తన తల్లి, నందినితో కలిసి వచ్చింది.
ఆమెను
చూసిన ఆరవ్ కళ్ళు ఒక్కసారిగా ఆగిపోయాయి.
మీరా
ఎర్రటి చీరలో ఉంది.
తలపై
పూలు.
చిన్న
బొట్టు.
ఆమెను
చూస్తూ ఆరవ్ మైమరచిపోయాడు.
విక్రమ్
అతని చెవిలో మెల్లగా అన్నాడు—
“నోరు
మూసుకో రా… అందరూ చూస్తున్నారు.”
ఆరవ్
వెంటనే తేరుకున్నాడు.
మీరా
మాత్రం అతని వైపు చూడలేదు.
ఆమె
వచ్చి అతని పక్కన కూర్చుంది.
పూజారి మంత్రాలు చదువుతున్నాడు.
మీరా
తల వంచుకుని ఉంది.
ఆరవ్
మాత్రం ఆమెను గమనిస్తున్నాడు.
ఒక
సమయంలో మీరా చేతులు వణికాయి.
ఆరవ్
అది గమనించాడు.
ఎవరూ
చూడకుండా ఆమె చేతి దగ్గర తన చేతిని ఉంచాడు.
మీరా
ఆశ్చర్యంగా అతని వైపు చూసింది.
అతను
ఏమీ మాట్లాడలేదు.
కేవలం…
“భయపడకు.”
అన కళ్లతో సైగ చేసాడు.
మీరా
మొదటిసారి అతని కళ్ళలోకి నేరుగా చూసింది.
అక్కడ
బలవంతం లేదు.
కేవలం
ఆందోళన ఉంది.
ఆమె
మెల్లగా తన చేతిని వెనక్కి తీసుకుంది.
కానీ
ఆమె ముఖంలోని భయం కొద్దిగా తగ్గింది.
తాళి
కట్టే సమయం
"పూజారి మాంగల్యం తంతునానేనా మమజీవన హేతునా! అంటూ”మంత్రాలు చదువుతున్నాడు.—
ఆరవ్
తాళి చేతిలోకి తీసుకున్నాడు.
మీరా
కళ్ళు మూసుకుంది.
అతను
తాళి కట్టాడు.
ఆ
క్షణంలో…
ఆరవ్
కళ్ళలో ఆనందం.
మీరా
కళ్ళలో కన్నీళ్లు.
అందరూ
చప్పట్లు కొట్టారు.
నందిని
ఆనందంతో కన్నీళ్లు తుడుచుకుంది.
ఆరవ్
మాత్రం మీరాను చూసి మెల్లగా అన్నాడు—
“ఇది
నీకు ఇష్టం లేకపోయినా…”
అతని
గొంతు నెమ్మదించింది.
“నిన్ను
ఎప్పుడూ బాధపెట్టను.”
మీరా
అతని వైపు చూసింది.
దూరంగా నిలబడి కావ్య ఈ దృశ్యాన్ని చూస్తోంది.
ఆమె హృదయం అసూయతో మండిపోతోంది.
ఆమె
పక్కన ఆమె స్నేహితురాలు నిలబడి ఉంది.
“కావ్యా,
వదిలేయ్. పెళ్లి అయిపోయింది.”
కావ్య
కోపంగా నవ్వింది.
“పెళ్లి
జరిగిందంటే ప్రేమ కూడా జరిగిందని కాదు.”
“కానీ
ఏం చేస్తావు?”
కావ్య
మెల్లగా చెప్పింది—
“మీరా
ఈ ఇంట్లో అడుగుపెట్టిన రోజు నుంచే ఆమెకు ఈ ఇల్లు నరకంగా మారాలి.”
మొదటి
రాత్రి
మీరా గదిలోకి వచ్చింది.
గది
మొత్తం పూలతో అలంకరించి ఉంది.
ఆమె
ఆశ్చర్యంగా చుట్టూ చూసింది.
మంచం
మీద గులాబీ రేకులు.
కిటికీ
దగ్గర దీపాలు.
అప్పుడే
వెనుక నుంచి ఆరవ్ గొంతు వినిపించింది.
“నీకు
నచ్చలేదా?”
మీరా
తిరిగి చూసింది.
ఆరవ్
తలుపు దగ్గర నిలబడి ఉన్నాడు.
“నాకు
ఇవన్నీ అవసరం లేదు.”
“నాకు
తెలుసు.”
అతను
దగ్గరకు రాలేదు.
“అయితే
ఎందుకు చేశావు?”
ఆరవ్
మెల్లగా నవ్వాడు.
“ఎందుకంటే
ఇది మన మొదటి రాత్రి.”
మీరా
మౌనంగా ఉంది.
ఆరవ్
ఆమెను గమనించి అన్నాడు—
“కానీ
నీకు అసౌకర్యంగా ఉంటే…”
అతను
మంచం మీద ఉన్న దిండును తీసుకున్నాడు.
“నేను
బయట పడుకుంటాను.”
మీరా
ఆశ్చర్యంగా చూసింది.
“నువ్వు…
ఇక్కడే పడుకోవచ్చు.”
ఆరవ్
ఆగిపోయాడు.
“నిజంగా?”
“అవును.
కానీ…”
ఆమె
అతని వైపు వేలెత్తి చూపించింది.
“నా
దగ్గరకు రావద్దు.”
ఆరవ్
నవ్వాడు.
“సరే.”
అతను
మంచం ఒక వైపు పడుకున్నాడు.
మీరా
మరో వైపు పడుకుంది.
ఇద్దరి
మధ్య చాలా దూరం.
కొద్దిసేపు
మౌనం.
ఆరవ్
మెల్లగా అన్నాడు—
“మీరా…”
“ఏంటి?”
“నన్ను
ద్వేషించు.”
ఆమె
ఆశ్చర్యంగా అతని వైపు చూసింది.
“కానీ…”
అతను
పైకప్పు వైపు చూస్తూ అన్నాడు—
“నీకు
భయం కలిగించే భర్తగా మాత్రం నేను ఉండాలని అనుకోవడం లేదు.”
మీరా
మౌనంగా అతన్ని చూసింది.
ఆమె
గుండెల్లో ఏదో తెలియని భావన మొదలైంది.
అర్ధరాత్రి
మీరాకు
చలి వేసింది.
ఆమె
వణుకుతోంది.
ఆరవ్
అది గమనించాడు.
తన
దుప్పటిని తీసి ఆమెపై కప్పాడు.
మీరా
కళ్ళు తెరిచింది.
ఆమె
నిద్రలో ఉన్నట్టు నటించింది.
ఆరవ్
మెల్లగా వెనక్కి వెళ్లి కుర్చీలో కూర్చున్నాడు.
మీరా
అతన్ని గమనించింది.
ఆమె
మనసులో మొదటిసారి ఒక ప్రశ్న వచ్చింది—
“ఇతను
నిజంగా అంత చెడ్డవాడేనా?”
మరుసటి
ఉదయం
మీరా
కిందికి వచ్చినప్పుడు ఇంట్లో అందరూ అల్పాహారం చేస్తున్నారు.
సుజాత
అత్త ఆమెను చూసి,
“మీరా,
ఇక్కడ కూర్చో.”
మీరా
సంకోచంగా కూర్చుంది.
అప్పుడే
ఆరవ్ వచ్చాడు.
అతను
మీరా పక్కన కూర్చున్నాడు.
మీరా
వెంటనే కొంచెం దూరంగా జరిగి కూర్చుంది.
విక్రమ్
అది చూసి నవ్వాడు.
“అయ్యో!
పెళ్లయిన మొదటి రోజే భార్య దూరంగా కూర్చుంది.”
అందరూ
నవ్వారు.
మీరా
సిగ్గుతో తల వంచుకుంది.
ఆరవ్
మాత్రం విక్రమ్ వైపు చూసి—
“నువ్వు
ఎక్కువ మాట్లాడితే నీ పెళ్లి నేను ఆపేస్తాను.”
ఇంట్లో
అందరూ నవ్వారు.
మీరా
కూడా తెలియక చిన్నగా నవ్వింది.
ఆరవ్
ఆమె నవ్వును గమనించాడు.
ఆమె
తనను చూసి నవ్వడం…
అతనికి
ఆ రోజు వచ్చిన మొదటి ఆనందం.
అదే
సమయంలో…
కావ్య
దూరంగా నిలబడి ఆ దృశ్యాన్ని చూస్తోంది.
ఆమె
చేతిలో ఉన్న గ్లాస్ బిగుసుకుంది.
“మీరా
నవ్వుతోంది… ఆరవ్ కూడా నవ్వుతున్నాడు.”
ఆమె కళ్ళ అసూయ తో రగిలిపోతున్నాయి.
“లేదు…”
“ఇది
నేను జరగనివ్వను.”
ఆమె మనసులో ఒక కుట్ర మెదిలింది.
ఆరవ్–మీరా
మధ్య మొదటి అపార్థానికి నాంది పలికింది.
ఎపిసోడ్
2 ముగింపు

No comments:
Post a Comment