ఇంద్ర మృదుల ని కలవడానికి వెళ్లాడు.
ఆమె అతన్ని
చూసి వెనక్కి తిరిగింది.
“నన్ను క్షమించు.”
మృదుల మౌనంగా
ఉంది.
“నేను నిన్ను
నమ్మలేదు. కానీ ఇప్పుడు నిజం తెలుసుకున్నాను.”
ఆమె కళ్లలో
కన్నీళ్లు.
“నాకు బాధ
కలిగించింది మీరు నన్ను అనుమానించడం కాదు…”
ఇంద్ర ఆమె వైపు చూశాడు.
“మరి?”
“మీరు నన్ను
వదిలి వెళ్లిపోవడం.”
ఇంద్ర ఆమె చేతిని పట్టుకున్నాడు.
“ఇక ఎప్పటికీ
వదలను.”
మృదుల అతని
భుజంపై తల వాల్చింది.
వారి మధ్య
ఉన్న అపార్థాలు కరిగిపోయాయి.
ఇంద్ర, మృదుల పెళ్లి నిర్ణయించుకున్నారు.
కానీ విక్రమ్
చివరి ప్రయత్నం చేశాడు.
అతను మృదుల తండ్రి సంతకంతో ఒక నకిలీ పత్రం తయారు చేశాడు.
అందులో ఇంద్రతండ్రి ఆస్తిని రాఘవ్ దోచుకున్నట్లు ఉంది.
ఇంద్రకుటుంబం మళ్లీ మృదుల పై అనుమానం పెట్టుకుంది.
వసుంధర కూడా
కోపంతో,
“ఈ పెళ్లి
జరగదు!”
అంది.
మృదుల కన్నీళ్లతో
నిలబడిపోయింది.
ఇంద్ర మాత్రం,
“ఈసారి ఎవరినీ
నమ్మకుండా… నిజం నేనే బయటకు తీస్తాను.”
అన్నాడు.
ఇంద్ర పాత ఫ్యాక్టరీకి వెళ్లాడు.
అక్కడ ఒక
పాత కెమెరా దొరికింది.
అందులో ఇరవై
సంవత్సరాల క్రితం జరిగిన సంఘటన రికార్డు అయి ఉంది.
వీడియోలో
విక్రమ్ తండ్రిఇంద్ర తండ్రితో గొడవపడుతున్నాడు.
తర్వాత ప్రమాదం
జరుగుతుంది.
రాఘవ్ అక్కడికి
వచ్చి సహాయం చేయడానికి ప్రయత్నిస్తున్నాడు.
వసుంధర కూడా
అక్కడే ఉంది.
అసలు నిజం
బయటపడింది.
విక్రమ్
కుటుంబమే ఈ రహస్యాన్ని ఇన్నాళ్లు దాచింది.
విక్రమ్
పారిపోవడానికి ప్రయత్నించాడు.
కానీ పోలీసులు
అతన్ని పట్టుకున్నారు.
రాఘవ్ వసుంధరను కలిశాడు.
“ఇరవై సంవత్సరాలు
మనం ఒకరినొకరు నిందించుకున్నాం.”
వసుంధర కన్నీళ్లతో,
“మన పిల్లల
జీవితాలను కూడా ఆ గతం బాధించింది.”
రాఘవ్ తల
వంచాడు.
“మృదుల ని
నీ కోడలిగా స్వీకరిస్తావా?”
వసుంధర సాహితి
దగ్గరకు వెళ్లింది.
“నన్ను అమ్మ
అని పిలుస్తావా?”
మృదుల కన్నీళ్లతో
ఆమెను కౌగిలించుకుంది.
“అమ్మా…”
ఇంద్ర ఆ దృశ్యాన్ని చూసి చిరునవ్వు నవ్వాడు.
ఇంట్లో పెళ్లి సందడి.
మృదుల ఎర్రటి
చీరలో అందంగా ముస్తాబైంది.
ఇంద్ర పెళ్లి మండపంలో ఆమె కోసం ఎదురు చూస్తున్నాడు.
మృదుల మండపంలోకి
వచ్చింది.
ఇద్దరి కళ్లూ
కలిశాయి.
ఇంద్ర మెల్లగా అన్నాడు:
“ఆ రోజు
వర్షంలో నిన్ను చూసినప్పుడు… నా జీవితంలోకి ఇంత పెద్ద తుఫాను వస్తుందని అనుకోలేదు.”
మృదుల నవ్వుతూ,
“ఆ తుఫాను
ఇప్పుడు నీ జీవితంలో శాశ్వతంగా ఉంటుంది.”
ఇంద్రనవ్వాడు.
మంగళసూత్రం
కట్టే సమయం వచ్చింది.
అతను మృదుల మెడలో మూడు ముళ్లు వేశాడు.
అందరూ ఆనందంతో
చప్పట్లు కొట్టారు.
పెళ్లి తర్వాత కొన్ని రోజులు.
ఇంద్ర, మృదుల ఇంటి బాల్కనీలో కూర్చున్నారు.
చిన్నగా
వర్షం మొదలైంది.
మృదుల వర్షాన్ని
చూస్తూ,
“మన కథ కూడా
వర్షంలోనే మొదలైంది కదా?”
ఇంద్ర నవ్వాడు.
“అవును.”
“అప్పుడు
మీరు నన్ను కారులోకి రమ్మంటే నేను ఎంత కోపపడ్డానో గుర్తుందా?”
“నాకు బాగా
గుర్తుంది.”
“మీరు కూడా
చాలా పొగరుగా మాట్లాడారు.”
“ఇప్పటికీ
అలాగే మాట్లాడుతాను.”
మృదుల నవ్వింది.
ఇంద్ర ఆమె చేతిని పట్టుకున్నాడు.
“కానీ ఒక
విషయం మాత్రం మారింది.”
“ఏమిటి?”
“అప్పుడు నువ్వు నాకు తెలియని అమ్మాయివీ.”
“ఇప్పుడు?”
ఇంద్ర ఆమె కళ్లలోకి చూస్తూ,
“ఇప్పుడు
నువ్వే నా ప్రపంచం.”
మృదుల కళ్లలో
ఆనందభాష్పాలు.
ఇంద్ర ఆమె నుదుటిపై ముద్దు పెట్టాడు.
వర్షం మరింత
పెరిగింది.
మృదుల అతని
భుజంపై తల వాల్చింది.
ఇంద్ర మెల్లగా అన్నాడు:
“జీవితంలో
ఎన్ని మలుపులు వచ్చినా… ఇక నుంచి నా ప్రతి అడుగు నీతోనే.”
మృదుల చిరునవ్వుతో,
“నా ప్రయాణం కూడా నీతోనే.” అన్నది.
ఆమెని ఎత్తుకుని ఇంద్ర ఆమెని చూస్తు బెడ్ రూమ్ లోకి తీసుకు వచ్చాడు. ఆమె తన్మయత్వంతో అతడిని చూసింది.
“నీతోనే
నా ప్రయాణం” – శుభం
కొన్ని ప్రేమకథలు
పరిచయంతో మొదలవుతాయి…
కొన్ని పోరాటంతో బలపడతాయి… కానీ నిజమైన ప్రేమ మాత్రం జీవితాంతం నిలబడుతుంది.
_______సమాప్తం_______
